Als er ergens een taboe op heerst om over te schrijven is het volgens mij wel eenzaamheid. Moeder- en ouderschap worden met talloze taboes omringt. En allerhande kampen. Het borstvoedings- versus flesvoedingkamp, het zelfgemaakte hapjes en wasbare luiers kamp tegenover het Pampers en Olvarit kamp. De meesten van ons laveren er een beetje doorheen en proberen gewoon de dag door te komen. Waarschijnlijk omdat ouderschap je zoveel onzekerheid geeft, lopen de discussies soms hoog op. En door dat snoeiharde commentaar durven velen van ons maar niets meer te zeggen.

Want iedereen wil het beste voor zijn of haar kind. Maar wat dat precies is, weet je eigenlijk ook vaak niet. Je doet gewoon je best. En je moet fouten en moeilijke dagen kunnen relativeren. Dat klinkt op papier heel mooi, maar in de dagelijkse realiteit is dat geen gemakkelijke opgave. Vind ik zelf. Vooral niet als je niet iemand om je heen hebt om met je mee te relativeren.

Het is soms net een voetbal wedstrijd, met net zulk hard commentaar van de supporters. Want je hebt ook het kamp BSO/werkende moeders tegenover de thuismoeders. Daar wil ik verder geen oordeel over vellen, want voor alles is wat te zeggen en elke situatie is anders. Zelf heb ik altijd gewild om een tijdje thuis te zijn voor de baby, mocht ik ooit het geluk hebben om een kindje te krijgen. Ik wilde bij mijn kindje kunnen zijn en ik wilde die stress niet van in de ochtend snel snel snel dan naar de BSO dan naar het werk dan weer naar de BSO dan naar huis dan snel eten en..

Nou ja.. Je snapt het wel. Daar kan ik niet zo goed tegen. Ik houd ervan om rustig de dag te starten en te eindigen, en om tijd te hebben om een beetje tot mezelf te komen. Ook wil ik gewoon alles mee kunnen maken, misschien is dit ons enige kindje en dan heb ik daar niets van willen missen. Gelukkig kan ik thuis zijn voor ons meisje, qua financiën en dergelijke. Daar heb ik ook geen spijt van, om elke dag wakker te worden met het liefste snoetje van de wereld en haar grappige kreetjes.

Maar geen enkele situatie is echter ideaal. Ik vind het niet erg om thuis te zijn. Ik ben heel creatief – geloof ik – lees graag en kan mezelf goed vermaken, zoals je op mijn blog wel terug kunt zien. Het punt is dat een kleine baby dat niet altijd toelaat en er zijn dagen dat het ontzettend zwaar is. Ook dagen wanneer het heel warm en knus en gezellig is.

​Maar de zware dagen tellen – helaas – zoals al het negatieve, altijd dubbel.

In mijn appartementencomplex is overdag niemand thuis. De meeste vriendinnen werken fulltime of vier dagen in de week en hebben, begrijpelijkerwijs, het druk genoeg, helemaal als ze daarbij zelf een kindje hebben. Mijzelf incluus.

Onze ouders werken ook allemaal het grootste deel van de tijd. Dat betekent dat de dames zoals ik, die ervoor kiezen thuis te zijn, eigenlijk vrij weinig mensen om hen heen hebben. En overdag soms ook echt niemand in real life spreken. En dat leidt er bij mij toe dat ik me toch wel regelmatig eenzaam voel, vooral op zware dagen waarin ik maar met haar rond blijf lopen om haar af te leiden, wanneer ik gewoon er niet achter kan komen wat er aan de hand is of geen fut heb om haar te vermaken.

Ik probeer het wel hoor. Erop uit te gaan. Maar bij weinig slaap (ons meisje slaapt al maanden niet echt door, ze komt ’s nachts geregeld voor een tutje en moet rond half 4/5 toch vaak nog even gesust worden voordat ze haar flesje krijgt..) kost het soms een hoop wilskracht om met je kindje op pad te gaan. Natuurlijk doe ik vaak een boodschapje of loop even rond met haar.

Maar het kost allemaal een hoop energie, die ik niet altijd over heb wanneer ze tandjes krijgt, een dagje gilt omdat ik niet uit de kamer weg mag lopen of zich gewoon weg een beetje ligt te vervelen. Daarbij kan ze natuurlijk nog niets zeggen, dus blijft het gissen in onzekerheid. Is het een sprongetje? Een tandje dat ik nu nog niet kan zien? Zijn het haar darmpjes? Heeft ze honger? Oh toch niet, misschien slaap? Drie keer in en uit het bedje, nee toch niet. Natuurlijk begin ik haar steeds beter te kennen en wordt het daarom voorspelbaarder, maar je baby verandert per dag en dan begin je toch weer met een soort schone lei en vraagteken boven je hoofd.

Mijn lieve man is freelancer en heeft de woensdag nu vrijaf genomen. Dat is heerlijk. Een dagje in de week even met zijn drietjes. Een dagje bijkomen. Maar op de andere dagen kan het dan alsnogknap zwaar zijn, en dan is er bijna niemand in de buurt om mee te klankborden. Behalve digitaal natuurlijk.

Ik vertrouw er zeker opl dat het makkelijker en leuker wordt. Dat ik straks met haar naar de speeltuin kan en haar met vriendinnetjes kan laten spelen. Dat ik ook weer eens een Grote Mensen Gesprek heb. En ook daadwerkelijk kan luisteren naar mensen (slaaptekort en een huilende baby op de achtergrond helpen niet mee aan een Inlevende Gesprekspartner zijn) Dat ze – en daarbij ik ook – meer kan beleven in de wereld.

Maar voor nu, vind het op zware dagen knap eenzaam. En dat wil ik gewoon even eruit hebben, omdat ik het moeilijk vind. En omdat het volgens mij not-done is om erover te praten. Want ik mag toch zo blij zijn met de luxe dat ik thuis zit? Of ik zou niet moeten zeuren, want anders ga je toch gewoon weer werken? Nee, dat zijn de oplossingen niet. Ik mis mijn werk totaal niet, (de opdrachten die ik wel kan doen zijn digitaal en doe ik vanuit huis) en dat zou er voor mij alleen maar extra stress bijgeven. Al lijkt het me soms heerlijk om even rustig op het toilet te kunnen zitten of je kop koffie warm op te drinken.

Het is een tijd waar ik doorheen moet komen, en dat gaat helaas niet altijd over rozen. Het wordt allemaal leuker en makkelijker, maar voor nu is het af en toe gewoon eenzaam. En heel hard werken, wat anderen ook mogen beweren over *lekker relaxed thuiszitten met de baby*. Zeker, ik geniet ook met volle teugen, maar zeker niet elke dag of elk moment. Ik ben af en toe na een dagje in ieder geval heel goed gesloopt.

Ik kom er meer en meer achter dat zwangerschap en ouderschap verstopt zitten onder een verwachting van Roze Wolken, van jezelf en van je omgeving. Klagen mag niet, want je hebt er zelf voor gekozen. Ik vind dat niet okee. Het komt jezelf en je kindje ten goede als je wèl je hart erover lucht en niet als een passive aggressive mama de was op gaat zitten vouwen (I plead quilty) of nadat je baby op bed ligt in huilen op de bank uitstort. Simpelweg door vermoeidheid, eenzaamheid en onzekerheid.

Je kunt niet altijd alles oplossen. Dat hoeft en kàn ook niet altijd. Maar je kunt het wel bespreekbaar maken.

Dus vandaar mijn poging. Om het bespreekbaar te maken. Klinkt dit herkenbaar in jouw oren? Deel dan graag ook je ervaringen. Ik hoor ze graag. Het deed mij in ieder geval goed om mijn hart erover te luchten.

Delen