Een beetje verliefd ben ik wel.. op deze slaapkamer via avenuelifestyle. Vooral het boekenhoekje, met de smalle kledingkast, het kleine bankje en het boekenkastje hier linksboven, was een foto die ik al vaak op Pinterest bewonderde. Het ziet  er zo heerlijk knus uit. Ik ben normaal nooit zo van de vintage, zachte kleurtjes, maar ik raak er toch steeds gekker op. Misschien komt het omdat het bij ons nieuwe huis beter past. Ons oude appartement was juist heel strak ingericht. Ons nieuwe huis is een jaren 30 stijl huis, waar gezelligheid, warmte en hout juist meer tot zijn recht komen. En misschien speelt het ook mee, dat het hebben van een kindje je nostalgisch maakt naar je eigen jeugd. De tijd dat het nog wat rustiger was, zonder berichtjes op je telefoon, een sprookjesboekje in je hand op bed.

We keken laatst alvast bij een basisschool voor Amber, en toen betrapte ik me erop wat een idyllisch beeld ik nog van mijn basisschooltijd heb. Inmiddels zijn er geen krijtborden waarvoor je de wissers moet uitkloppen meer. En het enorme schoolplein dat wij hadden, met een enorme zandbak.. We hadden zelfs een puntdak op de school staan. Het huidige gebouw waar we voor Amber bij gingen kijken vind ik een troosteloos, grotesk wit ding. Bijna meer een bedrijfspand dan een school. Gelukkig zag het er binnen wel echt uit als een schooltje, met rugtasjes, jasjes en kringgesprekjes. Amber zal natuurlijk niet ander weten, maar bij mij bekroop een gevoel van weemoed, aan vroeger maar misschien ook aan de rust die ik vroeger had, toen ik als kind thuiskwam van school en uren en uren op bed lag te lezen.

Niet alleen als kind, maar ook als kinderloze, waren rust en relax momentjes veel makkelijker te vinden. Als gezin moet je daar zelf een nieuwe modus in vinden. Je kunnen ontspannen en ontspannen zijn, dat is iets wat je je kind, maar ook jezelf, graag wilt geven. En een omgeving die dat inspireert, helpt zeker. Waarschijnlijk dat ik daarom zo wegdroom bij dit soort plaatjes. Het is een goede reminder om niet zozeer de muur te verven, maar gewoon rust te blijven inbouwen. Dat is voor iedereen goed. Al heb ik stiekem wel kriebels om te gaan kijken hoe je zo’n half geverfde wand nou zo strak voor elkaar krijgt.

Het leuke is, in het blog vertelt de schrijfster dat ze een boek had met getekende afbeeldingen van de natuur (denk Marjolein Bastin) en dat haar dochter dat nu ook zo fantastisch vindt. Wij hadden vroeger ook zo’n boek. Wij noemden dat “het Bladdenboomboek” (peutertaal) en daar stonden allemaal aquarel afbeeldingen in van bomen, bladeren, bloemen, beestjes.. prachtig. We hebben het kapot gelezen en het is helaas ook verloren gegaan. Niemand van ons gezin weet meer hoe het heette, hoe het eruit zag of wie het uitgaf. Maar iedereen kent het Bladdenboomboek.

Hieronder zie je Lola met het boek “Het Dagboek van een Engelse dame” (Diary of an Edwardian Lady in het Engels, maar die titel doet het ongetwijfeld niet zo goed in het Nederlands. Geïnspireerd, heb ik het tweedehands kunnen vinden, met een aantal andere natuurboeken in dezelfde soort getekende stijl. Ik hoop dat deze boeken voor mij en Amber straks ook iets dierbaars kunnen worden, zoals ik dat vroeger ook had met het Bladdenboomboek.

Nostalgie maakt soms weemoedig, maar is ook een prachtige bron om tradities mee in ere te houden. Het lijkt me zeker heel ontspannend en rustgevend om er doorheen te bladeren..

Delen